Érase una vez una isla donde habitaban todos los sentimientos: la Alegría, la Tristeza y muchos más, incluyendo el Amor.
Un día, se les fue avisando a los moradores, que la isla se iba a hundir.

Todos los sentimientos se apresuraron a salir de la isla, se metieron en sus barcos y se preparaban a partir, pero el Amor se quedó, porque se quería quedar un rato más con la isla que tanto amaba, antes de que se hundiese.

Cuando por fin, estaba ya casi ahogado, el Amor comenzó a pedir ayuda.

En eso venía la Riqueza y el amor dijo: ¡Riqueza, llévame contigo!
No puedo, hay mucho oro y plata en mi barco, no tengo espacio para ti, dijo la riqueza.

El Amor le pidió ayuda a la Vanidad, que también venía pasando: ¡Vanidad, por favor ayúdame!
No te puedo ayudar, Amor, tú estás todo mojado y vas a arruinar mi barco nuevo.

Entonces, el Amor le pidió ayuda a la Tristeza: Tristeza, me dejas ir contigo?
Ay Amor, estoy tan triste que prefiero ir sola.

También pasó la Alegría, pero ella estaba tan alegre que ni oyó al Amor llamar.

Desesperado, el Amor comenzó a llorar, ahí fue cuando una voz le llamó: Ven, Amor, yo te llevo. Era un viejito, y el Amor estaba tan feliz que se le olvidó preguntarle su nombre.

Al llegar a tierra firme, le preguntó a la Sabiduría: Sabiduría, ¿quién es el viejito que me trajo aquí?

La Sabiduría respondió: Es el Tiempo.
¿El Tiempo? Pero, ¿por qué sólo el Tiempo me quiso traer?
La Sabiduría respondió: Porque sólo el Tiempo es capaz de ayudar y entender al Amor.

                                                             José Elías Paz.

     

  

 
 


     


        


Ver mapa más grande



     

www.coronapaz.com

www.jeronimoperez.com

Casa Pelé

Blog Abavides

ABAVIDES, VERTEDOIRO MUNICIPAL

Aparece " O TRANCAS"

e " O LAMBECÚS"

Escote de 10 euros pa comprar sillas.

O Local Social en poder dos que no seu día fóron en contra.

Resistencia Galega planeaba atentar el día 6 de diciembre.

Una Joven vecina de Trásmiras, Jéssica Rodríguez Rodríguez involucrada.

 Un basauritarra de cinco estrellas

Cerveceria Bar " Los Malditos"

Fai 11 anos...

Novas entradas no libro de Visitas

Novas entradas no blog

             



                Velocidade e alcohol

                     Jose Elias Paz.

Se daquelas alguén aventurase que, co tempo, unha viaxe en coche de Ourense a Madrid podería facerse en menos de catro horas; ou en pouco máis de dúas horas, 'en trens que irán coma balas'. Se ese mesmo asegurase que algún día poderíamos viaxar de Ourense a Viladerrei en 25 minutos. O individuo que tal dixese, sería tachado de tolo, ignorante ou trangalleiro.

Eran anos, aqueles, nos que o coche de liña empregaba tres horas en completar un percorrido de cincuenta quilómetros, que é a distancia que separa a Ourense de Viladerrei. Uns coches que malamente se movían en terreo chairo, e derreaban ó subir as costas. Por máis que os pasaxeiros tratasen de animar ó chofer coa canción de moda, 'Acelere, acelere, acelere. Acelere señor condutor'. E por máis que el puxese o maior empeño en seguir ó pé da letra a recomendación que facía o propio cantar, 'Para ser condutor de primera de segunda de tercera, hace falta ser buen bebedor'. Empeño, o que se di empeño, claro que había.

Nos tempos de agora, ninguén acabaría de entender que ao chegar a Tabodela (saíndo de Ourense), chofer e revisor se visen na necesidade de baixar do coche para tomar uns vasos de viño (ou de licor café). Pero á xente, daquela, parecíalle algo natural. Como natural lle parecía que en Allariz, a segunda parada, o tempo de descanso fose maior, o que lles permitía aos pasaxeiros apearse do coche para mercar 'ricos melindres' , e ó revisor e ó chofer tomar os seus viños dun modo máis vagaroso. Despois de Allariz, viña Piñeira, cumpríndose alí a terceira parada, e coa parada, os vasos de viño de ritual por parte de chofer e revisor. E o mesmo se repetiría en Sandías. Logo, viña Xinzo, cun descanso algo máis longo como correspondía á capital do Limia. O que lles daba tempo a chofer e revisor a tomar, xunto cos correspondentes vasos de viño, os primeiros pinchos do día. Seguía Abavides, e logo, Trasmiras. Tanto nun sitio como no outro, chofer e revisor limitábanse a tomar vasos de viño, reservando o dos tacos de tortilla para a seguinte parada, Viladerrei, onde, cuns cantos colegas do pobo xogarían ao chinchimonis as consumicións. (Alguén chegou a comentar que, ás veces, en lugar de chinchimonis, xogaban as consumicións á brisca. Pero isto no o teño suficientemente acreditado, e por iso o digo con todas as reservas).

Ó acabar, reemprendían a marcha cara a Verín.