Si recordos!! Tempos aqueles, fiadeiros, coplas,contos, testamentos....
precisamente dos fiadeiros saia a maior parte dos testamentos que se lian no entroido. Tempos aqueles!!!
O calor fumeante do curtido esterco!!! , único remedio para os duros invernos!!!, revolcons na palla,e nas palleiras!!!
En fin....
Como decía, O fiadeiro foi un dos lugares mais enxebres do noso rural onde se armaban os testamentos, entre outras cousas.
esta sección traeranos recordos dalguns de aqueles testamentos.
Adivinanzas
Gorda a teño
mais a quixera
Que entre as
pernas
non me coubera!!!
QUE E ?
Mi abuela
fue al pajar
Mi abuelo
fue detrás
Cuanto más
se la metía
más tiesa
se le ponía.
QUE E?
EL LADRÓN Y EL ENGAÑO
RECUERDOS DE Mª CORONA PAZ DÍAZ
COPLA ANTIGUA
En términos de Gerona
Cerca de tierra Francesa
Verán lo que ha sucedido
Con un hombre en una venta
Un día al amanecer
Un caballero llegó
Montado en su caballo
A la cocina paso
Componía esta familia
De esta solitaria venta
Un matrimonio y dos hijas
Que eran dos niñas pequeñas
Conversando el caballero
Les dijo que iba a la feria
A comprar un par de mulas
Para llevar a su tierra
El hombre de buena fe
Les contaba sus secretos
Mientras que ellos pensaban
En robarle el dinero
No sabía el pobre hombre
Que dentro de aquella venta
La muerte lo esperaba
Por la maldita moneda
Tan pronto como cenaron
Pronto se fue a acostar
Por que el buen caballero
Deseaba madrugar
Y mientras el pobre hombre
Tranquilo se acostaba
El marido a su esposa
De esta manera le habla
Ese hombre trae consigo
Una inmensa fortuna
Yo creo que debe ser
Un gran tratante de mulas
Es mejor asesinarlo
Para quitarle el dinero
Y lo enterramos en la huerta
Para no ser descubiertos
Yo me voy a hacer el hoyo
Mientras se queda dormido
Dijo el marido a su esposa
Llevado del egoísmo
Tan pronto como termine
Subo a la habitación
Y después de darle muerte
Lo tiro por el balcón
Tú lo coges en seguida
Y arrastrándolo lo llevas
Y lo metes en el hoyo
Y le hechas bastante tierra
Volvamos al caballero
Que solo en la habitación
El pobre estuvo escuchando
Toda la conversación
Él en vez de acostarse
Al momento se prepara
De una buena pistola
Que él consigo llevaba
Tras de la puerta a pie firme
Varias horas se pasó
Esperando al asesino
Con energía y valor
A las dos de la mañana
Por fin el ladrón llegó
En vez de encontrar dinero
Con la muerte se encontró
Tan pronto abrió la puerta
El caballero valiente
Dos tiros le disparó
Que le causaron la muerte
El caballero al momento
En sus brazos lo estrechó
Y como el tenía dicho
Lo tiró por el balcón
La mujer que lo esperaba
Con energía y valor
En el hoyo que él hiciera
A su marido enterró
El caballero al instante
Baja de la habitación
Coge el caballo en la cuadra
Y de la venta marchó
Tan pronto salió el día
El hombre llegó a Jilguera
Declara lo sucedido
Y a la justicia se entrega
Volvamos a su mujer
Que al terminar su faena
Llamaba por su marido
Pero éste no le contesta
Pasea toda la casa
Y en ella no lo encuentra
Tan solamente sus hijas
Que duermen sin darse cuenta
Al verse sola en la casa
Se dijo llena de pena
Ese tunante se fue
Con toda esa riqueza
Al otro día siguiente
Un coche para a la puerta
Del que baja la justicia
Diciendo de esta manera
Llame usted por su marido
Que queremos su presencia
Queremos hablar con él
Cosas que le interesan
Mi marido no está
La pobre mujer contesta
Desde ayer falta de casa
Yo no se donde se encuentra
Venga usted con nosotros
Vamos mirar a la huerta
Que allí enterraron a un hombre
Según tenemos sospecha
Empezaron a excavar
Y muy pronto apareció
Y al ver que era su marido
La mujer se desmayó
Vuelta en su conocimiento
Le toman declaración
Al ver que era su marido
La mujer se desmayó
A la cárcel fue llevada
Y clausurada la venta
Y a las niñas las metieron
En una beneficencia
Así termina la Historia
de esta familia egoista
Que por querer lo ajeno
hayó su propia ruina
FIN
HISTORIA DE UN PRISIONERO EN LA GUERRA
2006 Maria Corona Paz Díaz
Atención fieles mortales
Os pido por un momento
Y veréis la triste Historia
De un pobre prisionero
En el año 36
En villa franca habitaba
Un matrimonio y su hija
A la que mucho adoraban
Luego que estalló la guerra
El marido se marchó
Por su suerte a la campaña
Como soldado Español
Como no ha vuelto a escribir
Ni saber su paradero
Se confirmó la noticia
De que el pobre había muerto
Por su eterno descanso
Se hizo un honoroso entierro
Y la pobre de su esposa
Lloraba de sentimiento
Al transcurrir algún tiempo
Un hombre de aquel pueblo
De amores la pretende
Con ganas de casamiento
Pero como oficialmente
No estaba confirmada
La muerte de su marido
No podía ser casada
La rodaba noche y día
Con gran maña y precaución
Por que la mujer tenía
Una grande posesión
Y entonces acordaron
Con placer y animación
De hacer la vida juntos
Hasta ver su defunción
Volvamos a su marido
Que prisionero se hallaba
Sin saber que su mujer
De otro se enamorara
Como fuera buen soldado
Y es tuviera prisionero
Le concedieron permiso
Sin tregua ni regateo
Al llegar a Villa franca
Se encuentra con un amigo
Que lo entero de la vida
De su mujer y su amigo
Que vergüenza se decía
Entre la gente del pueblo
Por una mujer mundana
Sin fe ni conocimiento
Yo que siempre la quería
Y siempre la respeté
Y ahora meda el pago
Esa ingrata mujer
Si la mato soy perdido
Si la dejo soy burlado
De ella y de su amigo
Y de todo el vecindario
Pero no quiero matarla
Por no volver a un presidio
Porque vengo muy cansado
De trabajos y martirios
Si fuera mujer de bien
Debiera esperar con calma
Que la defunción de muerto
Al fin seria confirmada
Muy suspenso y confuso
Y sin saber lo que hacer
O volverse a la milicia
O ir ver a su mujer
Ahora que me encuentro aquí
Voy hacerle una visita
Y estrechar entre mis brazos
A esa inocente niña
A las 9 de la noche
Como que nada savia
Llego llamando a la puerta
Donde su esposa vivía
Bajan abrirle la puerta
Y al mirarse cara y cara
Al ver que era su marido
Atónita se quedaba
Preséntame nuestra hija
Que por ella vine al pueblo
Pues ya estoy enterado
De todo cuanto as echo
Sobre ella se abalanza
Y llorando como un niño
Y a la infeliz criatura
Estas palabras le dijo
Tu y yo somos perdidos
Hija de mi corazón
Tu sin padre en este mundo
Yo sin amparo ni amor
Pero si dios me da suerte
Yo nunca te olvidare
Te meteré en un colegio
Donde puedas ser mujer.
Pero éste muy sereno
No quiso mancharse en sangre
Considerando que el crimen
Era de gente cobarde
Y con esto me despido
Hija de mi corazón
Yo me vuelvo a la milicia
Voluntario a la legión
FIN
CORONA PAZ DIAZ
ABAVIDES XINZO DE LIMIA
OURENSE
Ano 1961
Carballeira de Perrelos
Fun a festa a Sarreaus
Metinme cunha rapaza
Eu entreille pola porta
E saltei pola ventana
Carballeira de Perrlos
Carballeira derramada
Naquela carballeiriña
Perdin a miña nabaña
Quen ma encontrou
Que ma dia que eu non lla
Roubei a nadie carballeira
De perrelos carballeira
Desgraciada .
TESTAMENTO DO FRANCISCO DA PENEDA
Bou escribir os testamentos que se escribían algun dia
NO ANO 1961
Eiqui me subo señores
E con moito atrivimento
Antes de empezar a ler
Pedimoslle consentimento
Nos traemos a confianza
Que a nadie lle imos faltar
Pois como todos sabemos
Son cousas do carnaval
Como hai tanto tempo
Que non se fai o testamento
Estiano puxemosnos os novos
E ordenamos no momento
Daremos gracias a Dios
Por chegar o ano 61
Que cuando se empezou o 60
Pensamos non salvar ningun
Guarden silencio un pouco
Que lles pido por favor
Que agora bolle explicar
Iste caso de dolor
O Francisco da peneda
Tiña un can muy cariñoso
Era bueno e aducado
E do color do raposo
Como lle queria tanto
O pobre do cadeliño
Por non velo
matar
Ordenou de ir o muiño
A puntaronse voluntarios
O Toño e o Vicentiño
Nos quitamoschelle a piel
Pero tes que darnos un cachiño
O Toño e o Vicentiño
Iban todos apurados
Para matar o cadeliño
Ondas cas tiñeras do tiò Valeriano
O Toño traia a machada
Con intencion de matalo
E dicelle o Vicentiño
Enos millor de afogalo
Botarlle o lazo o Carballo
e afogalo deseguida
Que inda se ban enterar
Os do Nogueira e os da Sira
Sese enteran que se enteren
Nada nonlle imos dar
Porque tamen o traballo
Nadie nos ven axudar
O botarlle a corda o can
ordenou de lle escapar
como estaban os dos solos
non o puderon pillar
A rebolarolle cun pau
E nonlle pudero dar
E foron chamar o toko
Para que yo viñera matar
Cuando foron ondo toko
O pobre estaba durmindo
E dicelle a tia Sira
Esperai un momento
Que bolo chamo enseguida
Cuando chegon un Antonio
Inda viña en camiseta
E dixolle il esperai 0h!
Que bolo mato eu ca escopeta
Por que si non era asi
Xa non no daban matado
`por que lle temblaba u pulso
De tan nerviosos que estaban
A Corona estaba toda prepara
De pañueleta e mandil
E dicelle o Toño no tu ahora non marchas
Que nos tes que axudar a repartir
Bos daime a miña parte
Que me teño que marchar
Deixei as patacas o lume
E teñoas que ir escoar
Tu non e po las patacas
Que e pola ir frir
Pero como non axudes
Inda bas ter que sentir
Xa que te encaprichas tanto
Tereiche que axudar
Bou chamar a miña amiga a Maria
Que nos axude a despachar
Cuando chegou a Maria
A pobre toda apurada
Daime a min as canelas
Que llas bou votar a callada
E dicelle a Corona tu ves moi a purada
Pero teste que aguantar
Que desde queu estou eiqui
Eeinda non me puden marchar
Empezaremos no Antonio
Porque foi o que o matou
Daremoslle os miolos
E tamen o corazon
Eu por min no bos queria nada
Contestoulle enseguida
Pero nolle podo ir sin nada
A Josefa ya mai Sira
El chegou todo conteto
A Sira estaba enfadada
Mala cona que te fixo
Trasme aiqui boa enpanada
Eu collin o que me deron
Por que tuven educación
Que sefora po las malas
Era todo do maton
Non deixar o Benito do tio Jio
Que se nos bai enfadar
Daremoslle o canal do can
Praque aprenda a subiar
Ya sua cuñada a Benita
Tamen iba a berdura
E pediulle por fabor
Que llederan unha asadura
Escolleima algo fina
Por culpa do meu Jose
Quise e moy delicado
Elogo di o que non é
.Bamonos ondo Nogueira
Que se nos bai olvidar
Como e un pouco nervioso
Esta apique de se enfadar
Daremoslle os ollos eo rabo
Que e un bocado moi fino
E se non queda conforme
Que baia polo fuciño
E dicelle a Corona toda apresurada
Estades reparte que reparte
Ya min ya miña irmá
Inda mides deixar sin nada
E berrolle a Rosita ai! Corona
non me deixedes sin ración
se non tedes outra cousa cosa
traime auque sea un lacon
E dicelle a Maria
a min inda me a des deixar sin nada
Deixaime lebar as canelas a casa
Para llas botar a callada
Chegon coas canelas a casa
Metidas nuna banestrilla
E dicelle o tio jose
Mecagoencrista pra pouco foron
Non che daren tamen a toquilla
Os da tia Dolores
Que eran os que nos faltaban
Daremoslle os menudos
Para que fagan ua empanada
Dicelle o Toño oVicente
nos estamos perdidos
demoslle todo os outros
e nosquedamos fodidos
Colleron a carniña as costas
Marcharon para sua casa
E dicelle un o outro
Esta pasou pero outra non pasa
E dicelle a Concha
vos fostes ben bobos
destelle a carne os outros t
e bos traedes os osos
e eiquí termina a Historia
diste pobre animal
o peor edil
Que non acorda outro CarnavaTT