Pobre Trasmiras 

                                                                 José Elías Paz

Nun artigo anterior -a comezos do verán- puña eu a sorte do concello de Trasmiras nas mans do Destino para que, en cuestións aeronáuticas de moita altura, fose el quen decidise a mellor saída para os nosos intereses. Durante un tempo, pobre iluso de min, déuseme por maxinar ese novo mundo no que se convertería o noso concello. Representándoseme en primeiro lugar, con todo o realismo, o que puidera entenderse como teatro de operacións, un polígono de máis de mil hectáreas, comprendido entre as localidades de Viladerrei, Trasmiras, Lobaces, Pardieiros, Abavides, Vilaseca, Escornabois e Rabal. Explanada inmensa con varias pistas de aterraxe e despegue, un heliporto de gran capacidade, ramplas de lanzamento de misiles, hangares, talleres de fabricación e montaxe, torres de control, pavillón de mando, ... Fóra do polígono, aínda que cerca, edificacións de todo tipo: centro de altos estudos aeronáuticos, escola de enxeneiros, escola de pilotos de heli cópteros, observatorio astronómico. Abundancia de hoteis de luxo, restaurantes de moito prezo, discotecas, pubs. Chalés de construción avanzada, áreas deportivas, lugares para o esparexemento, para a cultura, e para o encontro social. Grandes almacéns, hipermercados, tendas de moda. E no lugar de máis privilexio, moi preto da capela do Castelo, un museo etnolóxico con reliquias da zona para dar testemuña do noso pasado de miserias, agora felizmente superado.

O anterior, en terra. Porque no aire, unha nube de helicópteros e avións dispúñanse a enfilar as distintas rutas para cumprir cada cal coa súa misión, ou esperaban pista libre para realizar o aterraxe. De cando en vez, escuadrillas de avións de caza encargados da defensa aérea do aeroporto, cruzaban polos aires en ruído atronador que, lonxe de molestar, parecía deixar a todos confortados pola seguridade que daba a súa presenza. Na miña ignorancia, non acababa de explicarme cómo nesa aparente confusión de enxeños voadores non se producía ningún choque entre eles. Misterios da técnica. Misterios Estas eran as miñas figuracións diarias. Ata que vai uns días lin unha noticia que me deixou derrubado. Cal era que Alemaña, socio necesario, se retiraba do PEFAT (Proxecto Europeo de Fabricación de Avións non Tripulados). E todo se me veu abaixo. E a expresión ¡Pobre Trasmiras pobre concello de Trasmiras¡ volvía recuperar o sentido que sempre tivera ao falar do seu pasado, do seu presente e do seu futuro. Un pasado de penurias, emigración e abandono. Un presente de xente vella, de soidade e tristeza. E un futuro de casas valeiras, desolación xeral e silencio de morte.